Wat als de pijn ondraaglijk wordt ? Euthanasie of niet ?

Beste mensen … Dit onderwerp zal voor sommige mensen héél gevoelig liggen, maar ik ga het toch plaatsen, en het gaat om Euthanasie

.. Uit respect voor haar & haar familie ( uit privacy redenen noem ik haar naam niet ) was het gisteren 9 januari 2014 precies een jaar geleden is dat ze voor euthanasie heeft gekozen ..

—>>>> Denk in ieder geval even héél goed na als je hierop wilt reageren hoe je dit opschrijft, als het mij niet aanstaat verwijder ik het commentaar!!!!!!

Het is alweer meer dan een jaar geleden dat ik een bericht geplaatst heb in de besloten groep over Euthanasie …

Dit was niet zonder reden dat ik dit gedaan heb.

Ik had namelijk van één van de leden een email gekregen met het verzoek of dit onderwerp besproken kan worden in de groep

De persoon in kwestie had namelijk al meer dan 30 jaar ontzettend veel pijn en al die jaren werd ze niet serieus genomen door huisartsen & specialisten.. Hierdoor wordt je natuurlijk zwaar depressief en krijg je de daarbij behorende psychische klachten .. En als ze dan weer eens in een ziekenhuis kwam, dan wilde de artsen al niet eens meer naar haar luisteren want ze werd gelijk veroordeeld door haar psychische verleden en ze kreeg alleen maar de mededeling het zit tussen de oren en ga maar weer naar huis ! Ze namen niet eens de moeite om haar te onderzoeken !

Hoe frustrerend moet dit zijn geweest om niet serieus genomen te worden door een arts of specialist .. En ik vind dit zelf ook te schandalig voor woorden dat het ook (nog steeds) gebeurd

Na deze lange lijdensweg is ze op internet gaan zoeken omdat ze er zeker van was dat het echt niet tussen de oren zat .. .. Op een bepaald moment kwam ze op mijn blog terecht en alle kwartjes & dubbeltjes vielen op zijn plek ..

In de omschrijving, de klachten, de symptomen waren zo overduidelijk

Met die gegevens is ze naar haar huisarts gegaan en heeft gevraagd of ze dit wilde onderzoeken, dit is gelukt en uiteindelijk heeft ze toch de diagnose DVN gekregen. De huidbiopt gaf minder dan 1 DVN per mm2

In die periode heeft ze allerlei medicatie geprobeerd maar de bijverschijnselen waren zo heftig dat ook dit niet de oplossing was

De laatste maanden waren zo heftig dat ze thuiszorg kreeg om haar te helpen eten, wassen etc

Haar katten aaien was al te pijnlijk… In mijn ogen is ze door een hel gegaan en op een gegeven moment was ze er klaar mee, ze wilde niet meer … En dat kan ik heel goed begrijpen

Ze heeft dit met haar kinderen en ex-man besproken en daarna is ze hiermee naar haar huisarts gegaan

De huisarts had hier natuurlijk haar twijfels bij en vond dat ze toch nog een aantal andere medicatie moest proberen en ze moest dit bespreken in de groep met de vraag wat zou jij doen !

Dit heeft ze uiteindelijk aan mij gevraagd of ik dit wilde doen en dat kan ik heel goed begrijpen

Ondanks dat haar huisarts geen voorstander is van euthanasie heeft ze deze keer wel alle steun en hulp gekregen van haar huisarts en uiteindelijk is ze het traject ingegaan en is ook alles goedgekeurd

En dan krijg je op een maandag middag op 6 januari 2014 een email van haar met de mededeling dat alles is goed gekeurd en de datum is vastgesteld

Donderdag 9 januari 2014 zou het gaan gebeuren tussen 17 & 18:00 uur

Dit was voor mij een hele heftige week zal ik je vertellen !

En hoe moet dit voor haar & haar naaste familie & vrienden geweest zijn !

De laatste dagen van haar leven heb ik nog contact met haar gehad via de email en daarin bedankte ze mij enorm want ze was zo ontzettend blij dat ze eindelijk wist wat ze had en alle steun en begrip die ze kreeg vanuit de groep was voor haar een geschenk uit de hemel

Hier krijg je natuurlijk een brok van in je keel, en nu ik dit hele verhaal aan het schrijven ben nog steeds ..

En dan is het opeens donderdag avond en dan weet je dat het gaat gebeuren …

Ik kan niet omschrijven in wat voor een achtbaan ik op dat moment zat … Dat je zelf weet dat iemand zo ontzettend en verschrikkelijk veel pijn heeft, dat die persoon er bewust voor gekozen heeft om uit het leven te stappen ..

Een aantal dagen erna heb ik contact gezocht met haar zoon en hij heeft mij het hele verhaal gedaan hoe het die bewuste donderdag is gebeurt …

Ik kan je vertellen dat dit echt Heel heftig was.

Ik heb hem ook aangegeven dat ik graag naar haar crematie wilde komen uit respect voor haar & haar familie, en ik ben er ook naar toe gegaan.

Wat dit met je doet is onbeschrijfelijk, want je zit dus in een crematorium omringd door haar naaste familie & vrienden en dan zie je haar kist staan, haar foto, en met prachtige bloemen erbij en dan wordt je geconfronteerd met de keiharde realiteit en het zet je dus ook met beide benen op de grond

Op zo’n moment gaan er allerlei gedachtes en vragen door je hoofd!

Want hoe ontwikkelt deze ziekte bij mij ?

Kan ik ook zo hard achteruit gaan ?

en ben ik straks ook zoveel pijn dat ik meer op een kasplantje lijk dan een mens?

Is mijn lot ook euthanasie of misschien toch iets anders?

Wil ik dit allemaal wél weten of moet ik mijn kop in het zand steken?

Allemaal vragen die op zo’n moment naar boven komen

En ik stel deze vragen nog steeds regelmatig

Na een prachtige dienst was ik ook aanwezig bij het condoleren en ik ben blij dat ik in de gelegenheid was om met een aantal nabestaanden te kunnen praten… Omdat ze mij niet kende, kwamen er toch wat mensen naar mij toe met de vraag wie of wat ik was en waarom Ik hier was .

Toen ik vertelde wie ik was en waarom ik er was kreeg ik zo ontzettend veel mooie complimenten dat ik er stil van werd

Ze had namelijk haar naaste familie & vrienden over mij, mijn blog en over de groep op Facebook verteld, dat ze na jaren zoeken eindelijk de bevestiging had gevonden dat het niet psychisch was maar dat deze klachten hoorde bij een nog vrij onbekende zenuwzieke

Ze wist “eindelijk” wat er aan de hand was en het feit dat ze zo ontzettend veel erkenning & herkenning in de groep heeft gevonden, daar was ze mij zo enorm dankbaar voor, dat ik zelf niet echt doorhad wat voor impact dat op iemands leven kan hebben

Dit is zo’n mooi compliment voor mij geweest en geeft mij zo’n dankbaar gevoel dat ik op zo’n mooie manier iemand heb kunnen helpen, en dat geeft mij ook enorm veel kracht om hiermee door te gaan

En ik heb zo ontzettend veel respect voor haar & haar nabestaanden dat ze de kracht heeft gehad om uiteindelijk deze beslissing te nemen, dat ik voor haar & haar familie een hele diepe buiging voor wil maken

Respect !

15 thoughts on “Wat als de pijn ondraaglijk wordt ? Euthanasie of niet ?

  1. Wat een prachtig en emotioneel stukje, maar zo waar. Begrijp het volkomen.
    Diep respect voor deze persoon, ook al is ze er niet meer.
    Verlost uit de hel, geen pijn meer……

  2. Hallo Collin. Ik kan deze vrouw zo goed begrijpen…..haar keuze,haar beslissing. Zoals zovelen heb ik ook al bijna tien jaar deze pijn, en hoe vaak heb ik al gedacht,en ook gezegd,als ik mijn kind niet had,dan maakte ik er echt een einde aan,want dit is echt geen leven. Elke seconde pijn,niet weten hoe je de dag doorkomt,niet weten hoe je de nacht door moet komen. Het stopt niet,hoe je ook gaat liggen,welke medicatie je ook neemt,het stopt niet. Elke keer lever je weer in,lichamelijk,en daarna ook geestelijk. Als je eerst nog tien kilometer kon lopen,op een gegeven moment ben je al blij als je zelf het toilet haalt op eigen kracht. En zo gaat het met alles. De meeste artsen weten er te weinig van,velen nemen je helemaal niet serieus,en die artsen die je wel serieus nemen,kunnen niets voor ons patienten doen. Op een gegeven moment vind je geen lichtpuntje meer….Ook ik heb angst voor de toekomst,want hoe gaat dit verder met mij? Zeker omdat ik het laatste half jaar enorm achteruit ben gegaan…..zowel de dikke vezels,de dunne vezels alsook het autonome zenuwstelsel zijn aangetast…het is een voortdurende strijd om te overleven….dus ik kan me volkomen inleven in haar keuze voor euthanasie. Ik sta ervan te kijken dat de aanvraag voor euthanasie is goedgekeurd…ik heb er natuurlijk ook al vaak over nagedacht,wat als ik dit niet meer kan volhouden….het is nu al zo moeilijk vol te houden. Ik houd vol,omwille van mijn 12 jarige zoon,die ik niet alleen op de wereld wil achterlaten…

    • Lieve Sandra,

      Herken je verhaal van A tot Z. Heb ook ten gevolge perifere en autonome neuropathie vreselijke pijnen in handen, armen, benen, voeten en bekken. Zijn begonnen met paracetamol, naprosyne, tamsolosine, oxycodon, Symbalta. Nu zit ik op 6 tabletten morfine per dag en twee Symbalta. Ondanks deze forse pijnbestrijding heb ik doorbraakpijnen. Dan is de pijn op zijn ergst. Ben een volwassen kerel van 55 jaar, heel veel mee gemaakt, maar huil nu veel vanwege de pijnen. Weet ongeveer wel wat mijn toekomst is. Voel de aftakeling van mijn lichaam. Wil ook euthanasie maar heb ook een dochtertje van 17 jaar. Bijna hetzelfde. Wens ons beiden heel veel sterkte.

      Groeten,

      Huub.

      • Beste Huub
        Wil je aub eens contact met mij opnemen?zo erg dat je zoveel pijn hebt. Vele OX santens linsey

      • Beste Huub. Ik vind het erg dat je zoveel pijn hebt. Neem je contact met mij op. OX linsey santens

      • Beste Huub. Ik vind het erg dat je zoveel pijn hebt. Neem je contact met mij op. OX linsey santens

  3. De gristenen menen dat er geleden moet worden.
    Helaas menen ze ook dat anderen moeten lijden, degenen die lijden niet zien als noodzakelijk.
    Gelukkig zijn er dokters met niet gristelijke ideeën.
    Ik vermoed dat bij de niet materiële toezeggingen aan de gristelijke constructieve oppositie, door boer Dijsselbloem, ook lijden is toegezegd.

  4. Geachte lezer,

    De gedachte is me niet onbekend. Ik heb een hereditaire vorm van DVN, 9 hernia’s en sinds kort clusterhoofdpijnen. Ik meen dat ik enig recht van spreken heb, waar het gaat over pijn, en de onoverdraagbaarheid ervan als het gaat om in gesprekken de intensiteit ervan goed uit te kunnen leggen. Pijn beleef je, voel je maar het is aan anderen niet uit te leggen hoe we eronder gebukt gaan en hoe ontwrichtend het kan zijn. Vrienden kunnen tot zover ‘meereizen’ in de beleving en dan staat ieder alleen. Ik weet wat het is als de berg niet te overzien is en het wachten begint, het doorleven van de dagen en weken dat de pijn onhoudbaar is en je tot de draad sloopt. 24/7 weken, maanden en soms jaren. In die tijden, denk je dat de dood het einde van de pijn zal zijn. Geen pijn meer willen voelen of kunnen verdragen…de maat is vol. elke keer heb ik tot nu toe de moed kunnen vatten om weer door te gaan, mijn rug te rechten, uit te huilen en dan met alles wat in me is, wederom de volgende dag in te gaan of soms het volgende uur

    Ik hoop, dat dit mede gelezen wordt door medici en allerlei …’logen’, zodat er meer begrip zal komen. Met name ook in het sociale verzekeringsstelsel van artsen en keuringsartsen.

    Ik wens de familie veel sterkte toe in het een plaatsje geven van het verlies van een geliefde.

    Martin

  5. Hier word ik heel stil van. Constante pijnen zijn een hel. De hevigheid ervan is heel moeilijk uit te leggen aan anderen. Ik gebruik dan het systeem van een score tussen 0 en 10, waarbij 10 de onverdraaglijkste pijn is. Pijn is een beleving, de mensen zien dat niet aan onze buitenkant, behalve dan aan ons gezicht dat vertrekt van de pijn en aan onze houding. Heel frustrerend als wij dokters moeten overtuigen van de pijnen die we lijden en we met een kluitje in het riet gestuurd worden. Ik heb veel respect voor de beslissing die de dame in kwestie genomen heeft. Want zoiets vraagt moed, veel moed. Nu rust ze in vrede en moet ze geen pijn meer lijden.

  6. De manier waarop je dit hebt omschreven heb ik alleen maar diep respect voor.
    En wat moet zij door een hel zijn gegaan! De vreselijke pijn, dat het jaren psychisch is verklaard, en uiteindelijk via jou blog er achter komen wat je hebt.

    En dan kan je inderdaad alleen maar door gaan met een blog, in de hoop dat je nog meer mensen kunt helpen. Diep respect voor jou!

  7. Inderdaad respect ! Voor jou en voor de dame in kwestie. Ik kan me een beetje voorstellen waarom ze het zo gedaan heeft. Hoezo ? Ik ben 50 jaar en heb al meer dan 20 jaar DNV, PNP, ME, B12 deficiëntie, chronisch depressief en alles wat daarbij komt kijken. Zo’n 5 jaar geleden ben ik ook naar mijn huisarts gegaan met de vraag of ik in aanmerking zou komen voor euthanasie. Hij kon het gelukkig begrijpen want hij is al 35 jaar mijn huisarts. Na wat gesprekken met hem heeft hij me doorverwezen naar een desbetreffend deskundig psychiater. Daar kwam ik dus met als doel het ingaan van een euthanasie traject. Ik ben toen heel diep gegaan. Heb mezelf binnenste buiten moetende keren en ik kreeg er ook nog psychoses van. Uiteindelijk heb ik de grote stap niet genomen omdat mijn man en zus er niet achter konden staan. Ik ga nog steeds naar dezelfde psychiater en nu 3 jaar verder weet ik nog steeds niet of ik de juiste beslissing genomen heb. Voor anderen die echt zielsveel van mij houden de klok tikkend houden… Ik heb er wel overigens wel vrede mee. Mijn ziekten beheersen mijn leven en dat is niet fijn. Dus ik heb enorm veel respect voor deze vrouw die sterk genoeg was om dit door te zetten. Ik hoop dat haar familie en vrienden het een plekje hebben kunnen geven.

  8. Ikzelf zit al een jaar in dubio euthanasie of …
    In 2013 ben in totaal 7 x naar de huisarts gegaan ivm een vreemde bult en gewicht verliezen maar door mijn chronische pijn een zwaar auto ongeval de nekwervels gebroken en sindsdien nooit meer zonder pijn geweest ik heb 18 jaar lang met ingeklemde pezen rondgelopen de pijnpoli in Maastricht vond mij uiteindelijk maar een psychiatrisch geval. In 2012 ben ik geopereerd aan de schouder en de pijn was stukken minder. Maar enkele maanden later na de zoveelste consultatie werd Hodgkin vastgesteld ik genas maar bleef veel zenuwpijnen houden in 2016 kreeg ik vreemde hoofdpijn en groeide een bult op m’n schedel na heel wat voeten in de aarde gehad te hebben wou de neuroloog voor mijn geruststelling een scan maken Th ot verbazing bleek ik een hersentumor te hebben ik herstel er nu nog steeds van omdat ik een lekkage van hersenvocht heb. Maar nu ondanks de vreselijke pijn non stop morfine preparaten werken het beste. Toch vind ik geen enkele arts die me een morfine pomp wil geven of mij een waardiger leven geven want de pijn is draagbaar nooit weg. Ik heb onder druk een aantal keren gestopt met medicijnen maar gek is ook al Neem ik een jaar niets ik word gek van de pijn. Bij komt steeds vaker die ene vraag naar boven. Ik vind het onrecht vaardig mensen zo te laten afzien dat ze helemaal geen leven meer hebben. Ik heb hierdoor ook geen vrienden meer. Ik vraag me af Nederland ook omdat ik ook al mankeer ik een dodelijke ziekte eerste zegt men toch dat het tussen m’n oren zit . Ik ben op doodmoe. Ten einde raad.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.