Statistieken over Blog DVN

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2014 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In de concertzaal in het Sydney Opera House passen 2.700 mensen. Deze blog werd in 2014 ongeveer 60.000 keer bekeken. Als je blog een concert zou zijn in het Sydney Opera House, zou het ongeveer 22 uitverkochte optredens nodig hebben voordat zoveel mensen het zouden zien.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

Blog Dunne Vezel Neuropathie & Google

Het gaat de goede kant op met mijn blog …. momenteel staat mijn blog site over Dunne Vezel Neuropathie in de top 5 van Google

Trots op mezelf !

Ik hoop dat dit zo blijft, want er blijkt toch nog heel veel onbekendheid te zijn rond deze zenuwziekte

Heb je onlangs de diagnose gehad of heb je al langer deze ziekte bezoek dan deze site of meld je aan in de besloten groep op facebook

 

 

 

Dunne Vezel Neuropathie ook aangemeld op http://onafhankelijke-bloggers-associatie.nl

Om meer naamsbekendheid te geven en de zoek resultaten te verhogen, mijn blog ook toegevoegd aan de Onafhankelijke Bloggers Associatie

http://onafhankelijke-bloggers-associatie.nl

Leven met Pijn

Na lange tijd weer eens een bericht van mij, Colin , de beheerder en oprichter van deze blog over Dunne Vezel Neuropathie.

Sinds oktober vorig jaar heb ik mijn blog even op een laag pitje gezet, puur omdat ik er zelf lichamelijk & geestelijk enorm doorheen zat.

De afgelopen maanden gaat het gelukkig weer een heel stuk beter met me.

Ik ben onder behandeling bij Psytobe, een instantie gevestigd in Rotterdam en die gespecialiseerd zijn in chronische pijnpatiënten.

Hier heb ik de nodige gesprekken met een psychiater & psycholoog gevoerd en ook deel genomen aan een aantal groepstherapieën.

Momenteel volg ik er een groepstherapie volgens het A.C.T principe. Dit staat voor Acceptance Commitment Therapy ..

Het aanvaarden van de pijn.

Het is gebaseerd op Mindfulness en ik mag uit ervaring spreken dat dit boek enorm confronterend is, maar ook duidelijk aangeeft hoe je het wel kan doen.

Voor deze therapie maken ze gebruik van een werkboek

image1 image2 image3

Leven met pijn, de kunst van het aanvaarden.

Dit boek kan je rechtstreeks bestellen bij uitgeverij Boom

http://www.boomuitgeversamsterdam.nl  of

via bol.com   bij beide links kom je direct uit bij het boek.

Het boek kost € 27,95

In 8 hoofdstukken wordt helder uitgelegd wat pijn met je doet, en wat je er aan kan doen om hier beter mee om te gaan, maar ook om het te aanvaarden dat de pijn er is en onderdeel is van je leven.

Hoofdstuk 1 : Pijn en pijnbehandelingen.

Hoofdstuk 2 : De pijn uit de weg gaan.

Hoofdstuk 3 : Pijn en toch gelukkig.

Hoofdstuk 4 : Het opbloeien van de roos.

Hoofdstuk 5 : Het opgeven van verzet.

Hoofdstuk 6 : Ja, maar ik heb pijn.

Hoofdstuk 7 : Ik ben …., wie ben ik eigenlijk?

Hoofdstuk 8 : Pijn heb je niet alleen.

In het boek zit ook een cd met mindfulness oefeningen die bij de hoofdstukken horen.

Als je al iets met mindfulness doet, download dan de VGZ Mindfulness app op je telefoon ( deze is gratis ) en heeft een heel scala aan mindfulness & meditatie oefeningen.

Je kan dit boek ook op eigen initiatief doen, of informeer eens bij je huisarts of psycholoog of deze therapie bij jouw in de buurt gedaan wordt.

Ik heb van iemand begrepen dat ze bij PsyQ ook deze therapie aanbieden.

 

 

 

 

Ik stop als beheerder van de besloten Facebook groep

Beste lotgenoten/vrienden/familie/geïnteresseerden!

Via dit bericht wil ik aan jullie doorgeven dat ik besloten heb om te stoppen als beheerder van de besloten Facebook groep !

De koek is voor mij op !

De reden dat ik stop is voor mij een ontzettend moeilijke beslissing geweest, maar mijn gezondheid gaat té hard achteruit !

Ik kan het lichamelijk & geestelijk niet meer opbrengen om hier 7 dagen per week mee bezig te zijn …

Mijn blog en de Algemene Facebook pagina blijven voorlopig nog wel bestaan, maar ook die activiteiten zet ik voorlopig op een laag pitje …

In 2,5 jaar tijd is deze groep uitgegroeid tot over de 500 leden, iets wat ik nooit verwacht had …

Ondanks dat ik zelf ook hartstikke ziek ben heb ik hier heel ontzettend veel tijd & energie in gestoken om lotgenoten bij elkaar te brengen en om meer naamsbekendheid aan deze ziekte te geven …

Ik heb mijn uiterste best gedaan en dat is zeker gelukt ! En daar ben ik ook echt super trots op, maar ik kan die kar niet blijven trekken …

Ik heb aan Ineke & Akke gevraagd of ze het willen overnemen en ik heb er alle vertrouwen in dat dit goed gaat komen ..

Zij hebben de afgelopen week hard gewerkt om een nieuw beheerdersteam samen te stellen zodat de Besloten Groep op Facebook gewoon kan blijven bestaan !

Zet hem op ….   Ineke & Akke en de rest van het nieuwe beheerdersteam !

 

Mag ik even jullie aandacht aub !

Beste lotgenoten !

DIT IS EEN BERICHT WAARMEE IK JULLIE WIL WAKKER SCHUDDEN !!!!

Op mijn blog zitten nu ruim 1000 volgers, over de 500 leden in de besloten groep op Facebook en ruim 800 leden op de algemene DVN site en dan zie ik dat een bericht maar 15 keer gedeeld is !

Vinden jullie dit ook niet erg weinig ????

Dit is voor mij enorm frustrerend en teleurstellend !!!!

Zijn we dan allemaal zo met ons zelf bezig dat we niet eens “een paar keer links of rechts kunnen kijken” en de moeite willen nemen om een bericht te delen zodat er meer aandacht komt voor Dunne Vezel Neuropathie …

Vinden jullie het dan écht niet belangrijk dat er meer naamsbekendheid komt aan DVN ?

Vinden jullie het dan écht niet belangrijk dat de gezondheidszorg / ministers geld gaat vrij maken voor deze ziekte ?

Zou het niet fijn zijn als er eens een goed werkend medicijn op de markt komt wat ons leven wat dragelijker kan maken ?

Zonder al teveel bijwerkingen ?

Zou het niet fijn zijn als je uit je directe omgeving van familie, vrienden, kennissen, collega’s een beetje begrip, erkenning en herkenning krijgt dat je een zenuwslopende ziekte hebt !

Wat doet het met jou als je leest dat een oud lid uit de groep er voor kiest om euthanasie te plegen omdat de pijn niet meer te dragen is. Dat de persoon in kwestie, geestelijk & lichamelijk compleet op is, dat euthanasie de enige uitweg is om van deze afschuwelijke pijn af te komen?

Wat doet het met jou dat je lotgenoten in de groep er keihard voor moeten knokken om afgekeurd te worden omdat de “keuringsartsen/beulen” van het UWV maar vinden dat wij ons aanstellen !

En dat de “beulen” maar gewoon kunnen blijven doorgaan ?

Ik ben 4 jaar geleden begonnen met mijn blog en Facebook omdat Ik heel veel vragen had, maar geen antwoorden …

Een andere reden is geweest dat ik graag mensen wil helpen.

En in dit geval om zoveel mogelijk lotgenoten bij elkaar te brengen en om de naamsbekendheid te vergroten …

Hoeveel mensen uit de groep of blog hebben eindelijk na jaren strijd een diagnose gekregen doordat ze op mijn blog terecht waren gekomen en dat alle vage lichamelijke klachten op zijn plaats vielen en dat het niet tussen de oren zat, maar dat je een zenuwziekte hebt !

Vind jij het niet belangrijk dat alle andere mensen die momenteel in dit zelfde traject zitten ook graag een diagnose willen ?

Vind jij het niet belangrijk dat als je bij je huisarts of neuroloog komt die wél op de hoogte is van DVN ?

Dat niet jij de “specialist” bent ipv de arts !

Maar beste lotgenoten …. ook ik ben ziek … Misschien nog wél zieker dan dat jullie denken…

Ook ik heb net als jullie dagelijks veel pijn en heb veel last van alle klachten die bij deze ziekte horen ….

Maar ik ga door … Tot ik er bij neer val !

Hebben jullie enig idee hoeveel tijd en energie hierin gestoken is door mij, maar ook door alle andere mede-beheerders in deze groep om te komen waar we nu staan?

En alle andere lotgenoten die wél de moeite nemen om bekendheid te geven aan deze zenuwslopende ziekte ?

Terwijl wij ook net als jij proberen te overleven met de beperkte en zeer kostbare energie die we hebben ?

Ik heb die kar getrokken en al een hoop bereikt ….. En daar ben
Ik echt SUPER TROTS op …

Maar ik kan dit niet alleen blijven doen …..

En daar heb ik jullie hulp massaal bij nodig !!!!

Ik heb jullie geholpen, maar ik zou het heel fijn vinden als jullie mij nu een keer gaan helpen …

Doe mij een plezier en zorg dat in Nederland de naam
DUNNE VEZEL NEUROPATHIE een begrip wordt !

Hoe ? Graag zoveel mogelijk delen op Facebook / Twitter / Instagram of wat dan ook !

 

(open dit bericht door op de titel te klikken en scroll naar beneden

Hieronder zie je dan vanzelf de melding staan delen of Facebook / Twitter )

Geen diagnose ? En nu ?

Regelmatig krijg ik de vraag van mensen die mijn blog bezochten …

Ik herken me in de symptomen van Dunne Vezel Neuropathie en hoe nu verder ..

 

Mijn advies hierin is het volgende :

  1. Print onderstaande lijst (zie punt 2 ) uit met veel voorkomende klachten bij DVN
  2. Print versie van : Véél voorkomende klachten bij Dunne Vezel Neuropathie
  3. Loop deze lijst helemaal na, en turf alle herkenbare klachten aan.
  4. Zoek in de overzichtspagina (zie punt 5 ) ” naar welk ziekenhuis moet ik gaan voor de diagnose DVN ” , en noteer de desbetreffende naam van het ziekenhuis en de arts(en)
  5. https://dunnevezelneuropathie.wordpress.com/2015/04/17/naar-welk-ziekenhuis-moet-ik-gaan-voor-de-diagnose-dvn/
  6. Maak een afspraak met je huisarts
  7. In het gesprek met je huisarts neem je de lijst met veel voorkomende klachten mee.
  8. Het is ook handig om de site http://www.dunnevezelneuropathie.wordpress.com te noteren, maar ook de site van het AZM http://www.dunnevezelneuropathie.nl
  9. En geef in het gesprek met je huisarts aan dat je het vermoedde hebt dat de klachten die je hebt wel heel veel lijken op Dunne Vezel Neuropathie.
  10. Vraag of er de mogelijkheid bestaat dat ze dit kunnen onderzoeken en of ze je kunnen doorverwijzen naar een Neuroloog.
  11. Als je huisarts het hier mee eens is vraag dan of hij/zij in de verwijsbrief hierbij kan zetten dat het om Dunne Vezel Neuropathie gaat.
  12. En of hij/zij de naam van de desbetreffende arts / ziekenhuis in de verwijzing kan zetten.
  13. Maak een afspraak met het opgegeven ziekenhuis en geef aan dat het om DVN gaat en of het mogelijk is om een afspraak te maken met de arts van de lijst.
  14. Het zal ook zo zijn dat je de brief moet afgeven of opsturen.
  15. Voordat je op afspraak kunt bij de neuroloog wordt je dossier / verwijsbrief van te voren besproken met het team, en de kans dat je dan bij de juiste arts terecht komt is vaak vele malen groter.
  16. Als je de afspraak hebt met de neuroloog bespreek dan de lijst met veel voorkomende klachten.
  17. Als de neuroloog bloed wil laten prikken vraag dan ook gelijk of ze je bloed kunnen testen op de Vitamines : B12 / B6 / D want veel DVN patienten hebben een tekort of een opname probleem.
  18. Maar maak ook een lijst met vragen die je aan de neuroloog wilt stellen.
  19. De neuroloog zal vervolgens samen met u een plan gaan opstellen van wat te doen.
  20. En er zullen ook een aantal onderzoeken gedaan moeten worden om de diagnose te stellen.
  21. Wees duidelijk naar je arts, en NEE het zit niet ” tussen de oren”

 

Véél succes

 

 

 

 

 

“omgaan met je chronisch zieke partner, familielid, vriend, collega”.

Voor degenen die nog maar net de diagnose DVN hebben is het moeilijk dit te accepteren en ermee leren omgaan.
Dit geld echter net zo goed voor de omgeving van de chronisch zieke patiënten.
Daarom hieronder praktische tips en nuttige weetjes voor DVN patiënten en omgeving…..

Mensen die door een aandoening (DVN) te maken hebben met uitputting, lopen vaak tegen vooroordelen en onbegrip aan. Daarom is het erg belangrijk dat ze steun krijgen van hun omgeving.

Jij kunt als partner, vriend, familie, collega of klasgenoot de patiënt steunen door de ziekte en de klachten serieus te nemen.

Een aantal dingen waar je rekening mee kunt houden:

Begrip is iets wat elke patiënt nodig heeft….. !

Heb je weinig inlevingsvermogen en geen ervaring met de klachten, pas dan de optie ‘kennis van zaken’ toe. Bestudeer de feiten over de aandoening, leer het ziektebeeld en de symptomen te (her)kennen,
zo kun je toch begrip tonen.

Als de patiënt aangeeft te moeten rusten of aangeeft alleen te willen zijn, respecteer deze wens dan. Ook al duurt deze herstelperiode langer dan je zou willen. Het lijkt soms egoïstisch, maar het is pure noodzaak en meestal geeft de patiënt dit al veel later aan dan eigenlijk nodig was.

Als de patiënt zegt ergens fysiek niet toe in staat te zijn, hoe klein de activiteit ook lijkt te zijn, geloof het dan. Ook al zou de patiënt het wel kunnen, hij/zij weet welke prijs achteraf moet worden betaald. Het is heel verstandig hier rekening mee te houden.

Na elke uitputtende inspanning heeft het lichaam van de patiënt tijd nodig voor herstel. Herstel duurt vaak langer dan de inspanning zelf. Dit kan uren, dagen of (bij langdurige overbelasting) maanden duren.

Welke inspanning uitputtend is, verschilt per patiënt.
De ene patiënt zal direct na het douchen moeten rusten, een andere patiënt voelt pas na enkele uren dat het lichaam uitgeput raakt.

Onvoldoende rust kan vervelende lichamelijke en mentale gevolgen hebben voor de patiënt.
Deze gevolgen kunnen blijvend en invaliderend zijn.

Kijk of je de patiënt kunt ontlasten, zodat hij/zij voldoende kan rusten, waarbij het lichaam kan herstellen.

Soms lijkt het of de patiënt toch ineens wél in staat lijkt om een hele normale inspanning te leveren zonder problemen.

Hou in gedachten dat FIJN ook altijd PIJN betekent.
Is het niet nu, dan is het later. Er volgt dus altijd een herstelfase en de patiënt moet ook een hoop dingen laten om deze ‘normale’ inspanning te kunnen uitvoeren.
Bij een dagje uit hoort bijvoorbeeld een rustdag vooraf en een herstel dag achteraf.

Hou er rekening mee dat de symptomen na zo’n inspanning kunnen verergeren, waardoor de patiënt weer achteruit lijkt te gaan. Het herstel kan dagen, weken of zelfs maanden duren.

Weet dat mentale energie en adrenaline, maar ook bijvoorbeeld koffie, suiker en energiedrank er voor kunnen zorgen dat de patiënt de fysieke grens niet voelt, ook al ervaart het lijf deze wel. Als vriend,
familie of collega mag je de patiënt hier best op attenderen, om vervelende gevolgen te voorkomen.

Wanneer de patiënt hardop zegt hoe hij/zij zich voelt, zie dit dan niet als klagen of zeuren, maar als een grens die wordt aangegeven, zoekend naar begrip, een oplossing of advies.
Hoe vaker dit door de omgeving wordt genegeerd, hoe harder de patiënt zal ‘klagen’ of hoe meer afstand de patiënt zal nemen van de persoon die dit negeert.
Het hardop aangeven van grenzen hoort ook bij het acceptatie- en verwerkingsproces.

Het is wel de bedoeling dat de patiënt actie onderneemt als het lichaam aangeeft dat het teveel wordt. Hier heeft de patiënt (vooral in het begin) soms een duwtje in de rug bij nodig.
Verwacht de patiënt van jou, als leek, advies?
Prima. Dat kan vanaf nu met deze info. smile-emoticon

Is het lichaam uitgeput, dan heeft het slaap nodig. Ervaart de patiënt pijn, dan heeft het lichaam rust nodig.
Is het lichaam overprikkeld door bijvoorbeeld licht, geluid of drukte, dan zal alleen zijn in een rustige donkere ruimte goed doen.
Voelt de patiënt zich boos of verdrietig, dan kan een knuffel en een luisterend oor heel fijn zijn.
En soms..? Heeft hij/zij alles tegelijk nodig.

Het is belangrijk dat de patiënt niet wordt gepusht om over eigen grenzen heen te gaan. Hij/zij weet zelf het beste hoe met de beperkte energie om te gaan en hoe lang er weer herstel nodig zal zijn. Vermijd dus opmerkingen als ‘even doorzetten’, ‘ik ben ook wel eens moe’ of ‘positief blijven’ wanneer een patiënt de grens aangeeft.
Hierdoor kan de patiënt zich gedwongen voelen om de grenzen te negeren, met alle gevolgen van dien. Adviseer juist om te doen wat op dat moment het beste is en wat het lijf nodig heeft.

Zeg niet trots te zijn wanneer de patiënt over fysieke grenzen heen is gegaan.
Over grenzen heen gaan heeft verergering van symptomen tot gevolg en dit moet juist vermeden worden in plaats van gestimuleerd.

Het is goed om signalen van vermoeidheid, pijn en/of overprikkeling in de gaten te houden bij de patiënt. Zodra symptomen zich aankondigen of verergeren, is de grens overschreden.

De patiënt is zich hier niet altijd van bewust, vooral wanneer er mentaal veel energie is.

Zorg dat je weet wat de eerste symptomen zijn bij overbelasting, zodat je deze signalen leert herkennen.

Deze zijn per patiënt verschillend.

Vaak zijn het concentratieproblemen en erg vergeetachtig zijn.
Heb je iets verteld, dan dringt dit niet altijd door of het wordt niet onthouden.
Dit is zeer zeker géén desinteresse!
Hoe zieker of meer uitgeput de patiënt raakt, hoe meer problemen er zijn met het verwerken van informatie.
Bij belangrijke informatie kun je het beste langzaam spreken en de informatie eventueel nog een keer herhalen.
Ook kun je vragen aan de patiënt om het op te schrijven of voorstellen om het zelf voor ze op te schrijven.

Zelfs het voeren van een heel normaal gesprek kan erg uitputtend zijn. Hou hier rekening mee.

Stel niet elke keer open vragen zoals ‘hoe gaat het’, omdat het voor de patiënt best confronterend kan zijn om hierover na te denken en soms ook deprimerend om over te praten. Stel gesloten vragen als ‘gaat het een beetje’, ‘red je het nog’, ‘kan ik iets voor je doen’, ‘vind je het fijn als ik..’,
waarbij je de patiënt de ruimte geeft om alleen met ja of nee te antwoorden of toch uitgebreid te vertellen hoe het gaat.

Wees niet beledigd wanneer de patiënt een afspraak vlak van te voren afzegt. Een verergering van de symptomen kan ineens optreden. De patiënt wil een zo normaal mogelijk leven leiden en is in zo’n geval ook teleurgesteld, dus zal niet zomaar een afspraak annuleren.

Denk nooit dat de patiënt ‘ziek wìl zijn’, ‘zich aanstelt’, ‘doet alsof’ of ‘aandacht trekt’. Dit zijn vervelende vooroordelen waar elke patiënt helaas mee te maken krijgt.

Elke chronische zieke patiënt wil beter worden, gezond zijn en actief deelnemen aan de samenleving.
Tijden van herstel wisselen zich vaak af met perioden van terugval. Wees dus niet verbaasd als het klachtenbeeld ineens verandert.

Hou rekening met het voedingspatroon van de patiënt in verband met allergieën en intoleranties. Patiënten kunnen zich zieker gaan voelen, wanneer zij zich niet aan een dieet houden en zij zullen zich gesteund voelen wanneer hier rekening mee wordt gehouden en begrip voor is.
Lekker genieten van iets wat het lichaam niet tolereert is even leuk, maar zal de symptomen verergeren.

De patiënt kan soms erg emotioneel reageren, vaak doordat de patiënt wel graag wil, maar niet kan, wat zeer frustrerend is.

Het is belangrijk om ook zowel het verdriet, als de boosheid en frustratie serieus te nemen, begrip te tonen en te beseffen dat deze klachten voortkomen uit het hebben van en leren leven met een ernstig invaliderende ziekte.
Ook praten met lotgenoten kan in zo’n geval enorm opluchten, zowel voor de patiënt als voor familie en vrienden.

Weet dat goede dagen er zijn om weer op te laden, niet om van alles te gaan doen. Het is voor álle patiënten erg lastig om niet teveel te doen op deze dagen, waardoor ze weer terug bij af zijn. Nu je dit weet, kun je de patiënt hier aan helpen herinneren.
Bronvermelding : http://moezijniszooo.blogspot.com/2014/07/hoe-om-te-gaan-met-een-chronisch.html 

Wat als de pijn ondraaglijk wordt ? Euthanasie of niet ?

Beste mensen … Dit onderwerp zal voor sommige mensen héél gevoelig liggen, maar ik ga het toch plaatsen, en het gaat om Euthanasie

.. Uit respect voor haar & haar familie ( uit privacy redenen noem ik haar naam niet ) was het gisteren 9 januari 2014 precies een jaar geleden is dat ze voor euthanasie heeft gekozen ..

—>>>> Denk in ieder geval even héél goed na als je hierop wilt reageren hoe je dit opschrijft, als het mij niet aanstaat verwijder ik het commentaar!!!!!!

Het is alweer meer dan een jaar geleden dat ik een bericht geplaatst heb in de besloten groep over Euthanasie …

Dit was niet zonder reden dat ik dit gedaan heb.

Ik had namelijk van één van de leden een email gekregen met het verzoek of dit onderwerp besproken kan worden in de groep

De persoon in kwestie had namelijk al meer dan 30 jaar ontzettend veel pijn en al die jaren werd ze niet serieus genomen door huisartsen & specialisten.. Hierdoor wordt je natuurlijk zwaar depressief en krijg je de daarbij behorende psychische klachten .. En als ze dan weer eens in een ziekenhuis kwam, dan wilde de artsen al niet eens meer naar haar luisteren want ze werd gelijk veroordeeld door haar psychische verleden en ze kreeg alleen maar de mededeling het zit tussen de oren en ga maar weer naar huis ! Ze namen niet eens de moeite om haar te onderzoeken !

Hoe frustrerend moet dit zijn geweest om niet serieus genomen te worden door een arts of specialist .. En ik vind dit zelf ook te schandalig voor woorden dat het ook (nog steeds) gebeurd

Na deze lange lijdensweg is ze op internet gaan zoeken omdat ze er zeker van was dat het echt niet tussen de oren zat .. .. Op een bepaald moment kwam ze op mijn blog terecht en alle kwartjes & dubbeltjes vielen op zijn plek ..

In de omschrijving, de klachten, de symptomen waren zo overduidelijk

Met die gegevens is ze naar haar huisarts gegaan en heeft gevraagd of ze dit wilde onderzoeken, dit is gelukt en uiteindelijk heeft ze toch de diagnose DVN gekregen. De huidbiopt gaf minder dan 1 DVN per mm2

In die periode heeft ze allerlei medicatie geprobeerd maar de bijverschijnselen waren zo heftig dat ook dit niet de oplossing was

De laatste maanden waren zo heftig dat ze thuiszorg kreeg om haar te helpen eten, wassen etc

Haar katten aaien was al te pijnlijk… In mijn ogen is ze door een hel gegaan en op een gegeven moment was ze er klaar mee, ze wilde niet meer … En dat kan ik heel goed begrijpen

Ze heeft dit met haar kinderen en ex-man besproken en daarna is ze hiermee naar haar huisarts gegaan

De huisarts had hier natuurlijk haar twijfels bij en vond dat ze toch nog een aantal andere medicatie moest proberen en ze moest dit bespreken in de groep met de vraag wat zou jij doen !

Dit heeft ze uiteindelijk aan mij gevraagd of ik dit wilde doen en dat kan ik heel goed begrijpen

Ondanks dat haar huisarts geen voorstander is van euthanasie heeft ze deze keer wel alle steun en hulp gekregen van haar huisarts en uiteindelijk is ze het traject ingegaan en is ook alles goedgekeurd

En dan krijg je op een maandag middag op 6 januari 2014 een email van haar met de mededeling dat alles is goed gekeurd en de datum is vastgesteld

Donderdag 9 januari 2014 zou het gaan gebeuren tussen 17 & 18:00 uur

Dit was voor mij een hele heftige week zal ik je vertellen !

En hoe moet dit voor haar & haar naaste familie & vrienden geweest zijn !

De laatste dagen van haar leven heb ik nog contact met haar gehad via de email en daarin bedankte ze mij enorm want ze was zo ontzettend blij dat ze eindelijk wist wat ze had en alle steun en begrip die ze kreeg vanuit de groep was voor haar een geschenk uit de hemel

Hier krijg je natuurlijk een brok van in je keel, en nu ik dit hele verhaal aan het schrijven ben nog steeds ..

En dan is het opeens donderdag avond en dan weet je dat het gaat gebeuren …

Ik kan niet omschrijven in wat voor een achtbaan ik op dat moment zat … Dat je zelf weet dat iemand zo ontzettend en verschrikkelijk veel pijn heeft, dat die persoon er bewust voor gekozen heeft om uit het leven te stappen ..

Een aantal dagen erna heb ik contact gezocht met haar zoon en hij heeft mij het hele verhaal gedaan hoe het die bewuste donderdag is gebeurt …

Ik kan je vertellen dat dit echt Heel heftig was.

Ik heb hem ook aangegeven dat ik graag naar haar crematie wilde komen uit respect voor haar & haar familie, en ik ben er ook naar toe gegaan.

Wat dit met je doet is onbeschrijfelijk, want je zit dus in een crematorium omringd door haar naaste familie & vrienden en dan zie je haar kist staan, haar foto, en met prachtige bloemen erbij en dan wordt je geconfronteerd met de keiharde realiteit en het zet je dus ook met beide benen op de grond

Op zo’n moment gaan er allerlei gedachtes en vragen door je hoofd!

Want hoe ontwikkelt deze ziekte bij mij ?

Kan ik ook zo hard achteruit gaan ?

en ben ik straks ook zoveel pijn dat ik meer op een kasplantje lijk dan een mens?

Is mijn lot ook euthanasie of misschien toch iets anders?

Wil ik dit allemaal wél weten of moet ik mijn kop in het zand steken?

Allemaal vragen die op zo’n moment naar boven komen

En ik stel deze vragen nog steeds regelmatig

Na een prachtige dienst was ik ook aanwezig bij het condoleren en ik ben blij dat ik in de gelegenheid was om met een aantal nabestaanden te kunnen praten… Omdat ze mij niet kende, kwamen er toch wat mensen naar mij toe met de vraag wie of wat ik was en waarom Ik hier was .

Toen ik vertelde wie ik was en waarom ik er was kreeg ik zo ontzettend veel mooie complimenten dat ik er stil van werd

Ze had namelijk haar naaste familie & vrienden over mij, mijn blog en over de groep op Facebook verteld, dat ze na jaren zoeken eindelijk de bevestiging had gevonden dat het niet psychisch was maar dat deze klachten hoorde bij een nog vrij onbekende zenuwzieke

Ze wist “eindelijk” wat er aan de hand was en het feit dat ze zo ontzettend veel erkenning & herkenning in de groep heeft gevonden, daar was ze mij zo enorm dankbaar voor, dat ik zelf niet echt doorhad wat voor impact dat op iemands leven kan hebben

Dit is zo’n mooi compliment voor mij geweest en geeft mij zo’n dankbaar gevoel dat ik op zo’n mooie manier iemand heb kunnen helpen, en dat geeft mij ook enorm veel kracht om hiermee door te gaan

En ik heb zo ontzettend veel respect voor haar & haar nabestaanden dat ze de kracht heeft gehad om uiteindelijk deze beslissing te nemen, dat ik voor haar & haar familie een hele diepe buiging voor wil maken

Respect !